از آنجا كه دانشمندان علم اخلاق، هدف نهایی این علم را تهذیب نفس و خوشبختی و سعادت انسان می دانند و رسیدن به این هدف امكان ندارد جز از را ه خودشناسی، از این رو، توجه شما را به اهمّیت این موضوع از دیدگاه اسلام جلب میكنیم.
لیكن قبل از شروع بحث این سؤال مطرح می شود: كدام نفس است كه معرفت آن مقدّمه تهذیب و تزكیه و وسیله شناخت پروردگار متعال است؟
آیا همان نفخه الهیه است كه ملاك برتری انسان بر فرشتگان است و از آن تعبیر به «روح الله» می شود؟[1]
آیا نفس مُلهَمَه[2] است كه خدا به آن سوگند یاد فرموده و فجور و تقوا را به آن الهام كرده است؟
آیا نفس امّاره به سوء[3] است كه همواره انسان را به بدی می خواند؟
